Truckfest Peterborough

  • Geplaatst op
  • Door Larissa
  • 2
Truckfest Peterborough

Truckfest Peterborough
3 mei 2015

Twee maanden geleden besluiten wij, JJ en ik, naar Truckfest Peterborough in Engeland te gaan. Even verkennen of we daar volgend jaar met de truck en trailer heen gaan. Daar hebben we het over tijdens onze demo-dag en voor ik het weet hebben zich twee bijrijders aangemeld: Ben B. en Ben D.

 

Zaterdag gingen we dan. Dat schrijft dan weer makkelijker dan het ging. Want reisleider Ben D. had eerst nog een feestje georganiseerd, waar wij dan weer even een biertje moesten gaan drinken. Erg gezellig, maar we hebben nog een boot te halen. Dus Ben D. de boel opruimen, tandenborstel thuis halen en vervolgens gedrieën Ben B. thuis oppikken en naar Hoek van Holland.

 

Chauffeur JJ neemt de dijk, for good old times, waarop de nodige commentaar volgt. Eenmaal aangekomen bij de passagiers incheck, kijkt de dame in het hokje erg vertwijfeld naar de papieren van de reisleider en besluit na overleg met ‘hoofd kade’ dat wij toch echt niet daar het schip op kunnen, maar aan de andere kant bij de ‘freight’. Protesten door Ben B. vanaf de achterbank (“ze ken toch ook wel zien dat dit geen vrachtwagen is”) worden niet gehoord. Dus op naar de andere kant van de kade. Maar natuurlijk niet over de kade, want daar vindt ‘hoofd kade’ het te druk voor, maar door het centrum van HvH. Eenmaal aangekomen bij de incheck aan de andere kant, worden we door een verbaasde Rob geholpen. Waarom staan wij hier met een personenauto, dat moet toch afgehandeld worden aan de passagierszijde. Hij kijkt de chauffeurs eens goed aan en besluit dat het wellicht niet verstandig is te verzoeken het nogmaals aan de andere kant te proberen. Wij spelen voor truck en mogen het schip op!

 

Verder verloopt alles soepeltjes. Onze reisleider heeft twee prima hutten voor ons geregeld en al snel zitten we gezellig aan een drankje in het restaurant. Nadat FB bijgewerkt is, de app’s beantwoordt en de foto’s zijn uitgewisseld, verplaatst de aandacht zich naar het eten en het vrouwelijk schoon (en het ontbreken daarvan). Het is een bijzonder spraakzaam gezelschap. En met een verbazingwekkend hoog tempo wordt er gewisseld van de niet werkende ad blue tank, naar de mooie voorgevel van de buurvrouw, de ‘meen je dat nou kun jij geen vrienden meer toevoegen’ en weer terug naar de net afgeleverde nieuwe auto.

 

Ik bekijk het eens van een afstandje en geniet van al dat geouwehoer. Ik bevind mij even in een andere wereld ver weg van de snotneuzen, de stofzuiger en de webshop. Deze huisvrouw is er even tussen uit.

 

Na een kort nachtje arriveren we om half zeven (lokale tijd) op Engelse bodem. Het is een druilerige ochtend, maar in de auto zit de sfeer er al goed in. Nu komen de verhalen. Want ondanks dat de heren pas 36 -;) zijn, hebben ze toch al het nodig meegemaakt. Het hoogtepunt is de aanhouding van Ben B. door de Belgische agent die als een mitrailleur vragen op hem afvuurt en waar Ben B. allemaal een antwoord op heeft. Ik vind het hilarisch en stel voor dat hij maar woordvoerder moet worden voor TLN. Ben B. vindt dat niet zo’n slim idee: “Als ik iets zeg dan moeten ze dat gewoon doen en anders kennen ze doodvallen, ik doe geen water bij de wijn”. Nee, dat lijkt mij dan inderdaad geen goed idee.

 

Zo vliegt de tijd voorbij en binnen mum van tijd staan we op het natte festival terrein. JJ regelt bij Steve wat hesjes en kaarten voor de pers ‘and off we go’.

 

Op de een of andere manier denken we dat we in Amerika zijn. Niet op de laatste plaats door de aanwezig Peterbilts. JJ blijft hardnekkig dollar zeggen tegen de pond en ik sta al klaar om mensen onze trailer te laten zien. Maar nee we zijn nu anonieme bezoekers en niemand is natuurlijk in ons geïnteresseerd. Wij wel in de aanwezige truckers en trucks. Als snel klaart het op en stroomt het festivalterrein vol. De vele aanwezige eettentjes en verkoopkraampjes staan tussen de opgestelde trucks door. Daardoor oogt het ietwat rommelig en onoverzichtelijk. De heren lijken echter hun weg wel te vinden. En na het bestuderen van de verkoopwaar (als marktkoopvrouw moet ik natuurlijk weten hoe mijn Engelse collega’s het aanpakken), houd ik het slenteren voor gezien en ga ik de festivalgangers vanaf een prima plekje in de, inmiddels doorgebroken, zon gade slaan.

 

De heren gaan onvermoeid door. Er wordt gefotografeerd, bewonderd en bekritiseerd. Engelsen zijn een heerlijk volkje. Het is een zeer toegankelijk festival. Mensen zijn makkelijk aanspreekbaar, trots op hun truck maar niet op een overdreven manier. De trucks zijn anders dan op het vaste land van Europa en dat maakt het natuurlijk extra interessant. Verder wordt er gezorgd voor entertainment in de vorm van een kermis en aanwezige tekenfilm figuren waarmee de kinderen op de foto kunnen.

Al met al een zeer geslaagd festival, absoluut een aanrader voor de liefhebber.

 

Aan het eind van deze dag, blijken we toch allemaal niet zo jong meer. Onze voeten doen zeer en het hoofd kan de indrukken niet meer aan. Heerlijk om dan weer in de auto te zitten. Ben D. weet waar je moet zijn in Engeland. En zo belanden wij in een heuse Engelse pub met homemade pie en fish and chips en niet te vergeten een allerschattigste serveerster. Met volle maag testen wij de bar op het schip en niet lang daarna zoeken wij onze hutten op.

 

De volgende ochtend zijn Ben B. en Ben D. niet echt op gang te krijgen. Dus wachten wij braaf in de auto terwijl JJ lijdzaam toekijkt hoe alle andere auto’s het dek afrijden. En dat is nog best lastig voor een Haantje-de-voorste. Nog voor het personeel echt zenuwachtig wordt (en JJ een hartaanval krijgt) stappen Ben en Ben in en kunnen we vertrekken. Ben D. verzekert ons dat een paspoort niet nodig is als je Nederland inkomt. De andere heren knikken instemmend. Na ons Amerikaanse avontuur heb ik het niet zo op controles, maar ik houd kranig mijn mond. Natuurlijk is er wel een paspoort nodig! En ja hoor, Ben B. moet vlak voor het hokje zijn paspoort nog in de kofferbak zorgen en de heren voorin zijn al weer zo melig, dat ze niet eens antwoord geven als de douanier vraagt waar we zijn geweest. Als twee pubers gieren ze het uit en Ben B. komt last-minute met zijn paspoort aan. Aan de andere kant van de oceaan zou dit reden zijn, om ons minimaal een dag te laten wachten in een douane cel, maar nee hoor, hier kunnen we gewoon doorrijden.

 

Eetcafé Westgaag biedt uitkomst voor het gemiste ontbijt op de boot. Een ontbijt van formaat en een passende afsluiting van dit gezellige spoedbezoek aan Engeland.

Volgend jaar weer!

Reacties

  1. Michel Zelf Michel Zelf

    Wat een "Hansom MF's" zeg, die Ben B & Ben D.. Geen wonder dat je daar mee, mee opstap wilde Laris.
    Misschien wil ik volgend jaar ook wel mee, lijk me wel een leuke show..

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden